Tuesday, March 31, 2015

Welcome to the magic


Ειναι απο αυτα τα μερη στο κοσμο που αμα δεν εχεις παει, ακους οτι πανε ολοι, γινεται χαμος, τα παιδια τρελλαινονται, και αρχιζεις και υποψιαζεσαι οτι μαλλον ειναι ενα μεγαλο λουνα παρκ παιχνιδιων που σου παιρνει τα λεφτα, και τελος παντων καποια στιγμη θα παμε δε θα την γλιτωσουμε, τα αγαπαμε τα παιδια μας. Το αφηναμε, να μεγαλωσουν για να εχει και νοημα.

Τελευταια στιγμη ειπαμε τη Πεμπτη, παμε αυτο το Σαββατοκυριακο, ο καιρος προβλεπεται χαλια (βροχη και τις δυο μερες), αλλα στα μερη αυτα που ζουμε αν περιμενεις τον ηλιο να βγει, μπορει να παρει και εφτα μηνες. Και πηγαμε

Ξεχασα οτι ηξερα για θεματικα παρκα και λουνα παρκ. Ναι, ειναι μια τεραστια επιχειρηση με χιλιαδες υπαλληλους, εκατονταδες μαγαζια, εστιατορια, αναμνηστικα και ξενοδοχεια. Τοσο μεγαλη που οι ουρες εχουν υπολογισμενο χρονο αναμονης, ζιγκ ζαγκ παντου, και θελουν υπομονη. Αλλα αμα αφησεις στην ακρη τον κυνικο, κουρασμενο, ενηλικο εαυτο σου, η εμπειρια αυτη απλα δεν παιζεται. Βουτια σε ενα κοσμο απιστευτο, μαγικο, γλυκια νοσταλγια της παιδικης ηλικιας, σα καραμελα που την πιπιλας δυο μερες και δε θες να τελειωσει, δε τα βλεπεις απλα να περνανε μπροστα σου σαν εικονες, μπαινεις και εσυ μεσα. Τα μικρα ετρεχαν σα μανιασμενα, πηγαμε στο Φαρ Ουεστ, γιναμε πειρατες, μπηκαμε σε πυργους και βγηκαμε στην Αμερικη του 1920, πυροβολησαμε με λειζερ στο διαστημα, και ειδαμε να περνανε αυτοκινητα - αληθινα - μεσα απο φωτιες αληθινες - και να πετανε στον αερα. Ο,τι εβλεπες ηταν δεκα φορες πιο απιστευτο απο ο,τι περιμενες να ειναι. Η βροχη απλα δεν υπηρχε, η πλαστικη κουκουλα απο πανω μεχρι κατω ηταν πανοπλια. Χιλιαδες κοσμος γυρω με την ιδια πλαστικη πανοπλια, να χαμογελαει χαζεμενος.

Και μετα μπηκαμε σε ενα τουνελ βροχης που κρατησε τρεισιμισι ωρες στον αυτοκινητοδρομο, ζιγκ ζιγκ ζιγκ ζιγκ υαλοκαθαριστηρες, Morcheeba και υπνος βαθυς στο πισω καθισμα, και βγηκαμε στην πραγματικοτητα.

Σκεφτομουν στο δρομο μια φιλη που ελεγε οτι αρνειται να παει τα παιδια της σε αυτο το εμπορικο πανηγυρι που λεγεται Ντισνευλαντ, γιατι δεν θα κερδισουν τιποτα. Δυο μερες μαγειας, δυο μερες time travel για τους ενηλικες ειναι ανασα. Μια τεραστια τουρτα που τη κρατας με τα χερια και βουτας και τη τρως χωρις πηρουνι, και πασαλειβεσαι και αισθανεσαι υπεροχα. Μια πορτα στο ονειρο, αυτο κερδιζεις.



Monday, March 16, 2015

Οχι αλλο δραμα

Σωνει πια, ελεος.

Φτανει το δραμα 24/7. Παλια οι ειδησεις βρισκονταν στην τηλεοραση, στις εφημεριδες και στο ραδιοφωνο τις συγκεκριμενες ωρες, που σημαινει οτι ηξερες τι θα συμβει μολις πατησεις το κουμπι, μαθαινες τα καλα και ασχημα, τα τραγικα, τα αηδιαστικα, τα τρομακτικα, και μετα εκλεινε το μαραφετι, και ειχες το χρονο σου σαν ανθρωπος να κατανοησεις και να συζητησεις. Και να ηρεμησεις για να το διαχειριστεις. Αυτη τη στιγμη, το δραμα ειναι παντου. Με το που ανοιγεις τα ματια σου μαθαινεις για 17 διαφορετικα δραματα σε συνεχη ροη στο ραδιοφωνο, στη τηλεοραση, στον υπολογιστη σου (το επομενο βημα ειναι τσιπακι μεσα στο κεφαλι σου, να σου ενεργοποιει τις ειδησεις με το που ανοιγεις τα ματια σου - βλεπω πολλες ταινιες). Με ροη ενημερωσης λεπτο προς λεπτο, για να μη χαθει η ανατριχιαστικη λεπτομερεια, δωσε αιμα στο λαο που ψοφαει να ακουει κι αλλο κι αλλο κι αλλο. Κι αμα βγεις απο τη σπιτι σε ακολουθει στο τηλεφωνο, στο ραδιο του αυτοκινητου, και ολοι μαζι στελνουν ο ενας στον αλλο και μοιραζονται τα δραματα στο ιντερνετ, μην τυχον και χασουμε το τελευταιο σχολιο που εγραψε καποιος. Και συνεχιζει το δραμα, την ωρα που τρως ενα σαντουιτς, την ωρα που εισαι στο μετρο και βαριεσαι, την ωρα που θες να χαλαρωσεις. Θα ειναι εκει, συντροφια σου, δηλητηριο. Και προφανως ειναι γνησιο το ενδιαφερον, δε νομιζω οτι προσποιειται ο κοσμος οταν δειχνει οτι στενοχωριεται, αληθεια στενοχωριεται και αγχωνεται.

Δε βλεπω πως γινεται με τετοιο overdose δραματος να εχουν οι ανθρωποι φυσιολογικη συμπεριφορα και να μη γινουμε ολοι ψυχακηδες. Οταν με το καλημερα το καθε δραμα ειναι ακομα χειροτερο απο το προηγουμενο, και οταν ολη μερα διαβαζεις για δραματα, συμβαινουν δυο πραγματα.
Το ενα ειναι να αναπτυξεις αγχη και νευρωσεις για ολα, να βλεπεις παντου κινδυνους, να εισαι καχυποπτος, επιφυλακτικος, και τα παιδια σου να τα παραμονευεις για να τσιμπησεις τον κινδυνο που δε μπορει, υπαρχει παντου. Ο κινδυνος εχει ονοματα, ολα ειναι παθησεις, φαινομενα, ολα εχουν αναγκη απο ειδικους και φαρμακα, και πολιτικες αντιμετωπισης.Το βλεπουμε καθε μερα. Και ο λαος φωναζει στο ιντερνετ για την αδικια, για το αιμα, γιατι καπου πρεπει να τα πει. Και οσο πιο χαμος γινεται τοσο πιο μεγαλος ο πανικος, ειναι σα ναρκωτικο. Χωρις να σημαινει οτι θα γινει και κατι εν τελει.
Το αλλο ειναι να παθεις αναισθησια, οπως ενας γιατρος που αμα ανοιξει μερικα πτωματα μετα δεν ιδρωνει το αυτι του. Αλλο ενα δραμα, μαλιστα. Τι αλλα? Και παμε παρακατω. Και αυτο το βλεπουμε καθε μερα. Οσο πιο πολυ το αιμα και τα δακρυα στις ειδησεις, οσο πιο πολυ σοκ και δεος, τοσο πιο χοντρη φτιαχνεται η πετσα. Αποδειξη η Συρια. Απο το δευτερο παγκοσμιο πολεμο δεν εχει ξαναγινει αυτο που γινεται εκει περα. Το συνηθισαν ολοι, εγινε απομακρο. Ειδησεις ειναι πλεον το επομενο δραμα νεας εσοδειας. Αν αυτο βοηθαει να αντιμετωπιστουν προβληματα, αμφιβαλλω.

Γιατι εν τελει, μπορει να χτυπιομαστε ολο ευσυνειδησια και αγχος και να χανουμε τον υπνο μας (για μια μερα, μεχρι το επομενο νεο δραμα), αλλα ο μαλακας, ο εγκληματιας, ο ρατσιστης, ο καφρος, ο λαμογιας, παντα θα υπαρχει, και θα υπαρχει και ενας αλλος που θα τον καλυπτει. Οχι δε προτεινω αγνοια, ουτε κλεινω τα ματια. Πρεπει και οφειλουμε ολοι να ξερουμε. Αλλα δεν εχει νοημα να κανουμε το δικαστη στο ιντερνετ για να κοιμηθουμε ησυχα το βραδυ, ουτε να αρρωστησουμε απο το φοβο μην τυχον και παθουν τιποτε τα παιδια μας.
Αυτο που εχει νοημα ειναι να υπαρχουν οι σωστοι, αρτιοι θεσμοι που να αντιμετωπιζουν κοινωνικα προβληματα, αδιακριτα.
Και να εχουμε σωας τας φρενας. Κι αμα εχουμε παιδι, τουλαχιστον, να κανουμε το μινιμουμ να μιλαμε και να το ακουμε, και να βοηθησουμε να μην γινει αυτος ο μαλακας, ο καφρος, ο λαμογιας. Δε γεννιεται κανεις ετσι, γινεται.






Wednesday, January 14, 2015

#CharlieHebdo, η το τελος της αθωοτητας

Πως να κρυφτεις απ' τα παιδια
ετσι κι αλλιως τα ξερουν ολα
και μας κοιταζουν με ματια σαν κι αυτα
οταν ξυπνουν στις δυο η ωρα

Ζουμε μεσα σε ενα ονειρο που τριζει
σα το ξυλινο ποδαρι της γιαγιας μας
μα ο χρονος ο αληθινος
σαν μικρo παιδι ειναι εξοριστος
μα ο χρονος ο αληθινος
ειναι ο γιος μας ο μεγαλος και ο μικρος

Ο Charlie τη προηγουμενη εβδομαδα, η στιγμη που το μπανγκ μπανγκ στις ιστοριες με κακους και με καλους δεν ηταν ταινια, ηταν η αληθεια. Φανταζομαι το 2001 ηταν το ιδιο, οι γονεις επρεπε να εξηγησουν στα παιδια δημοτικου τι εγινε με τους δυο πυργους. Το ιδιο και στη Μαδριτη και στο Λονδινο. Οσο κι αν θες να μη το πεις καπως, δεν αποφευγεται η πικρη αληθεια, διοτι τα παιδια εχουν αυτια και ακουν και εχουν ματια και βλεπουν. Και τους ειπαμε. Ο μεγαλος το ηξερε απο το σχολειο ηδη, ηρθε σπιτι με ερωτησεις. Ο μικρος ακουγε και μαθαινε. Ο μπαμπας και εγω κοιταζομασταν, ψαρευαμε τις λεξεις μια μια.

Δε φοβαμαι να τους πω τις πικρες αληθειες, δε πιστευω στα ψεματα για να μη πληγωθουν, οι φοβοι ειναι υπαρκτα και υγιη συναισθηματα και τα παιδια θα τα βρουν μεσα τους, θα τα νιωσουν και θα χτισουν τις αμυνες τους, με ενα κουκουλι αγαπης και πληροφοριας γυρω. Δε γινεται να μη τους λες για να μη τρομαξουν, δε γινεται να τους δειχνεις μονο τα θετικα, αμα τα εχεις συνεχεια στη γυαλα και αποφευγεις, οταν γινουν ενηλικες δε θα ξερουν να χειριστουν το φοβο, την αναταραχη, την ανατροπη, και θα μπλοκαρουν. Ψεματα τωρα, χαπια μετα. Ενταξει θα τα πεις με τη σωστη γλωσσα, αλλα θα τα πεις.

Αυτο που με ενοχλησε πιο πολυ ηταν οτι, ερημην μας, η μερα εκεινη ηταν το τελος της αθωοτητας τους. Η ζωη χανεται ετσι ευκολα. Υπαρχουν κακοι, παλαβοι ανθρωποι, και ολοι ειμαστε ευαλωτοι. Το να λες αυτο που σκεφτεσαι ειναι σωστο, αλλα μπορει να σου κοστισει και τη ζωη σου. Αυτο το τελευταιο ειναι το πιο σκληρο για ενα μικρο παιδι.

Κατι μεσα μου λεει οτι αυτο ισως ειναι και ο σπορος της ελπιδας. Τα παιδια τωρα ακουσαν και εμαθαν οτι ναι, ειναι σημαντικο να μπορεις να λες αυτο που πιστευεις και οι ελευθεριες αυτες πρεπει να προστατευονται. Ελπιζω οτι αντι για φοβο, αυτο θα ειναι πυξιδα
We are not afraid  #CharlieHebdo 

Wednesday, December 17, 2014

Time machine

Το 2008 ξεκινησα αυτο εδω το μπλογκ για να καταγραφω μη τα ξεχασω, να τα αποτυπωνω και να τα βλεπω μετα πως αλλαζουν και εξελισσονται - οι εικονες, οι λεξεις, τα παιδια, εγω ως μαμα, ο αντρας μου ως μπαμπας, και ολοι μαζι μεταξυ μας. Το making of της οικογενειας μας. Γιατι ειμαι και τυπος που ξεχναει, δεν ειναι τυχαιο που ταυτιζομαι με τη Ντορις και οχι με το Νεμο. Αν δεν ηταν και οι φωτογραφιες ισως και να μη θυμομουν την οψη των παιδιων μας στους 3, στους 6 η στους 9 μηνες, αληθεια μη βαρατε, ενα μυαλο ειναι αυτο και ο σκληρος δισκος τα παιζει που και που.

Το εφτιαξα και για να βλεπω και να στελνω πιο εξω αυτα που με προβληματιζουν, ενα cross check με τη βιρτουαλ κοινωνια εκει εξω, να ακουσω και να δω τι κανουν οι αλλοι. Μπηκα βγηκα στις ζωες/μπλογκ αλλων ανθρωπων, διαβασα και με διαβασαν, γνωριστηκαμε χωρις να γνωριστουμε, ζωες παραλληλες που σπανια διασταυρωνονται, με εξαιρεση τη φιλη που ηρθε μπονους μεσα απο το μπλογκ, τυχαια εδω στο Βελγιο. Δε το κυνηγησα πολυ, διαφημισεις, γατζετακια, φεισμπουκ τουιτερ κλπ, δε θα πω το γνωστο 'που να βρεις το χρονο' γιατι αμα θες θα τον βρεις, μαλλον αλλα πραγματα ανταγωνιζονταν το χρονο του και ετσι εμεινε ενα απλο και γνησιο ημερολογιο καταγραφης, που θα μπορουσε να εχει και εντυπη μορφη. Ισως καλυτερα ετσι.
Σκεφτομαι να το τυπωσω, να το δεσω ωραια ωραια, και να το βαλω στο ντουλαπι διπλα στις φωτογραφιες, μια σελιδα/ αναρτηση. Να το χωσω καπου στο βαθος και να το βγαλω μετα απο δεκαπεντε χρονια να το διαβασω. Με ουισκι μαζι, διοτι αλλιως δε θα την παλεψω τη συγκινηση.

Αναρωτιεμαι συχνα ποτε θα ειναι η τελευταια σελιδα, πως οριζεις οτι τωρα τελειωνει το κεφαλαιο παιδικη ηλικια και βαζεις την τελεια? Οχι δε θα το γραφω μεχρι να πανε πανεπιστημιο προφανως. Αλλα ποτε παυουν να ειναι παιδια? Γιατι προφανως καποια στιγμη δε θα ειναι παιδια, οσο κι αν εγω δε θα θελω να δω αυτη την αληθεια καταματα τωρα. Ενα μικρο μαγκωμα, κατι αρχιζει και με τσιμπαει στην ιδεα οτι σε λιγο καιρο δε θα ειναι αυτο που ειναι, οχι μονο οι αναγκες τους αλλα και η αγκαλια μας. Τι ολοκληρωτικη, ισοπεδωτικη αλλαγη εχει γινει στο ψυχισμο μας που να μη μπορουμε να διανοηθουμε οτι δε θα μας χρειαζονται? Οταν 6 χρονια, σχεδον 7 χρονια τωρα, ξυπναμε κοιμομαστε με το μυαλο μας στις αναγκες τους, στο χαμογελο και τα δακρυα τους, τις ιστοριες τους και τα παιχνιδια τους, οταν ο κοσμος τους ειναι ο κοσμος μας και τα υπολοιπα ειναι υποσημειωσεις, η στιγμη που αυτο δε θα ειναι αλλο ετσι μου φαινεται αλμα στο κενο. Τριτη ενηλικιωση. Η πρωτη οταν μενεις μονος σου, η δευτερη οταν κανεις παιδια, η τριτη οταν τα παιδια δεν ειναι αλλο παιδια.
Κανω συχνα fast forward και δε κανει καλο - απο μικρη μου αρεσε να φανταζομαι.
Πισω στο σημερα, το απογευμα εχει τζουντο και αυριο πρεπει να φτιαξω μπισκοτα για τη Χριστουγεννιατικη γιορτη. Ανακουφιση

Thursday, November 13, 2014

Ο πρωτος ΄Ελεγχος'

Χτες μας ηρθε σπιτι ο πρωτος 'ελεγχος' για το πρωτακι, το πρωτο τριμηνο στο σχολειο. Βαζω τα εισαγωγικα διοτι δεν ειναι αυτο που λεμε 'ελεγχος'. Στο αθηναικο δημοτικο που πηγα εγω, τοτε τα παλια τα χρονια, θυμαμαι περιμενα με αγωνια τι θα λεει επανω, Α η Β  (γενικα Α ελεγε, γιατι ημουν πολυ νερντ) και μετα στο γυμνασιο τους βαθμους, νουμερακια που σε ανεβαζαν και σε εριχναν και τι σημαιναν στη τελικη, τιποτα. Τη μερα εκεινη το σχολειο γεμιζε ανταγωνισμο, ζηλεια, κλαματα, κατσαδιασματα, και μπραβο (αναλογα τα νουμερα).
Απο ο,τι διαβαζω εχει κυλησει (καμποσο) νερο στο αυλακι απο τοτε και υπαρχουνε random εκπαιδευτικοι που τη ψαχνουν τη δουλεια στα ελληνικα σχολεια, παιζουν με τη περιγραφικη αξιολογηση αντι για την αριθμητικη, και γενικα το συζητανε το μοντελο και τις παραλλαγες του. Να ας πουμε αυτο το δημοτικο σχολειο στο Ηρακλειο Κρητης που βρηκα καθως εψαχνα. Δε ξερω κατα ποσο ειναι εξαιρεσεις η οχι.

Ο 'ελεγχος' που μας ηρθε εμας απο το βελγικο σχολειο (μελος δικτυου εναλλακτικων σχολειων), δεν εχει καμια σχεση με αυτο που φανταζεσαι. Καταρχην το εξωφυλλο ειναι ζωγραφισμενο απο τον ιδιο (πορτρετο). Κατα δευτερον, ειναι μια ολοκληρη σελιδα σε μορφη εκθεσης, ουτε κουτακια ουτε αξιολογησεις σε διαβασμιση 'Πολυ Καλα'-'Καλα'-'Μετρια.' Το κειμενο δε περιγραφει επιδοση, περιγραφει κοινωνικη συμπεριφορα και διανοητικη εξελιξη. Συγκεκριμενα

- Πως ειναι οταν φτανει το πρωι και πως ξεκιναει η μερα του
- Πως συμμετεχει στις συζητησεις, πως δομειται η σκεψη του και κανει συσχετισμους, και πως ξηγει τις σχεσεις αιτιας-αιτιατου
- Πως ειναι το λεξιλογιο του και πως μιλαει μπροστα σε κοσμο
- Πως αναγνωριζει τις λεξεις και ανακαλυπτει το διαβασμα, πως σχηματιζει τα γραμματα και αν γραφει με ανεση
- Πως αντιλαμβανεται τις λογικες σχεσεις, τους αριθμους, τα μεγεθη
- Πως συμμετεχει σε επιτραπεζια και ομαδικα παιχνιδια, πως συμπεριφερεται οταν κερδιζει και οταν χανει
- Πως ειναι οι σχεσεις του με τους συμμαθητες, αν εχει πιο κοντινους φιλους, πως συναναστρεφεται με ενηλικες

Δεν υπαρχει τιποτα αξιολογικο μεσα στο κειμενο, καμια λεξη που να κριτικαρει, κανενας διθυραμβος. Η προοδος αποτυπωνεται και οι αδυναμιες επισημαινονται με τροπο ουδετερο. Το κειμενο δειχνει προσοχη, εννοια και αγαπη προς αυτον τον μικρο ανθρωπο.

Εχω μεινει αναυδη.
Εχω συγκινηθει πιο πολυ, απο οτι αν ελεγε πολυ καλα-μπραβο-ΑΑΑΑ

Friday, November 7, 2014

ΖΕΝ



Οι διαλογοι που ακολουθουν συμβαινουν την ιδια μερα. Διορθωση: οι διαλογοι που ακολουθουν ειναι μονο ενα μικρο δειγμα των διαλογων της ιδιας μερας. Βαθιες εισπνοες

Θελω να φαω Honey pops
Και εγω θελω
Θελω σε αυτο το κιτρινο μπωλ
Οχι, εγω θελω το κιτρινο μπωλ
Oχι εγω το ειπα πρωτος
Οχι εγω το θελω
Μαμα με χτυπησε
(Κλαει) Μαμα ηθελα το μπωλ, και δε με αφηνει

***
(Σπρωχνονται μπροστα στη σκαλα)
Εγω θελω να κατεβω πρωτος
Οχι εγω πρωτος
Μα τι διαφορα εχει παιδια ποιος θα κατεβει πρωτος τη σκαλα? 
Οχι εγω πρωτος
Εγω πρωτος
Σας παρακαλω ενας ενας, θα πεσετε και θα χτυπησετε 
(Κατεβαινουν μαζι, στριμωχνονται, κλαινε και δυο)

***
Θα δουμε τηλεοραση? Θελω να δουμε Boomerang
Οχι εγω θελω να δουμε Disney Junior
Οχι  Disney Junior - Boomerang
Οχι, εγω θελω Disney Junior
Ολο αυτο βλεπουμε, θελω να δουμε Boomerang
Οχι δε θελω Boomerang
Κλαιει ο ενας
Κλαιει ο αλλος
Nα δουμε σημερα το ενα αυριο το αλλο? 
Ναι, να δουμε σημερα το Boomerang
Οχι, να δουμε σημερα το Disney Junior
Κλαιει ο ενας
Κλαιει ο αλλος

***
Να διαβασουμε μια ιστορια? 
Ναι θελω αυτην εδω
Οχι εμενα δε μου αρεσει, θελω αυτην εδω
Οχι αυτη
Οχι αυτη
Να διαβασουμε μια για τον ενα και μια για τον αλλο? 
Ναι αυτη για μενα
Και αυτη για μενα
Πρωτα εγω
Οχι πρωτα εγω
Θα ριξουμε κληρο... πρωτος ο Σ
(Κλαιει) Οχι εγω ηθελα πρωτος
Ναι αλλα ριξαμε κληρο και ετσι ειναι το δικαιο 
Ναι αλλα εγω ηθελα πρωτος
Και εγω ηθελα πρωτος

***
Διαβαζουμε τη πρωτη ιστορια, περναμε στην επομενη
Οχι θελω και αυτη
Μα αφου διαβασαμε μια για σενα, τωρα θα διαβασουμε αυτη και για τον αδερφο σου, οπως το συμφωνησαμε 
Οχι θελω και αυτη
Ε τοτε θελω και εγω δυο ιστοριες
Ρε παιδια? 
Δυο ο καθενας
Ναι δυο ο καθενας





Tuesday, November 4, 2014

Το τηλεφωνο του Darth Vader


- Μπαμπα, ποιο ειναι το τηλεφωνο του Νταρκ Βαντεεεερ?

 (προσπαθει να μη γελασει)
- Κατσε αγαπη μου να το ψαξω στο ιντερνετ γιατι δε το ξερω
....
- Λοιπον το βρηκα αλλα ειναι μυστικο δε πρεπει να το πεις πουθενα. Ενταξει?

(κοιταει με δεος, λεει ψιθυριστα)
- Ενταξει

- Ειναι το 765 43 21

- Woooow, τι ειναι, για πες το παλι?

- 765 43 21

-  Woooow, δηλαδη μπαμπα υπαρχει στα αληθεια ο Νταρκ Βαντεεεερ?

- Εσυ τι λες?

- Υπαρχει ( αφου εχει και τηλεφωνο)

- Οχι αγαπη μου δε νομιζω να υπαρχει στα αληθεια

- Υπαρχει. Ποιο ειναι το τηλεφωνο?

- 765 43 21. Αλλα μην το πεις πουθενα

- Ουτε στον Μιλαν?

- Ενταξει πες το στον Μιλαν, στον Γκαστον, στον Αντελ, και στην Ολγα.

- Και στον Αντουαν!

Friday, October 10, 2014

Sweetness

Ο μικροτερος.
Μη τον βλεπεις ετσι, με φουσκωτα μαγουλα και ολοστρογγυλο προσωπο, δεν ειναι μωρο. Ειναι μικρουλι, αλλα οχι τοσο πλεον. Ειναι εξυπνος, τα πιανει ολα. Ρωταει να τα μαθει ολα. Ειναι πολυ κατανοητικος και σκεφτεται παντα τους αλλους γυρω του. Ειναι επιμονος, αμα του μπει κατι στο μυαλο καλη σου τυχη (μπα πως και ετσι, απο που το πηρε αυτο αραγε λεει ο μπαμπας και με κοιταει περιπαιχτικα). Ειναι παρατολμος και γενναιος, δε δισταζει. Βλεπω οτι γνωριζει τα πραγματα που φοβαται, και τα χτυπαει μετωπικα, προσπαθει να τα ξεπερασει. Μπορει να του παρει χρονο, αλλα πισω δε θα κανει. Κατι μου λεει οτι αυτο θα τον βοηθησει πολυ στη ζωη του.

Ειναι διαολου καλτσα, ξερει οτι ειναι γλυκουλης και αστειουλης, και κανει περφορμανς κωμωδιας καθε μερα - εκει που βλεπει οτι εχει κοινο βεβαιως. Ας πουμε, η δασκαλα των Ελληνικων μου λεει οτι εχει πολλη πλακα, και αυτος το ξερει και της κανει κολπα της κυριας Ιφιγενειας (Τζενη δε τη λενε? τον ρωταω, 'Ιφιγενεια τη λενε απο φετος' μου λεει).  Ενω ο δασκαλος του τζουντο μου λεει οτι ειναι ντροπαλος, 'τα κανει ολα στο μαθημα, ακομα ψιλο-ντροπαλα'. Μαλλον ειναι επειδη τον βλεπει ετσι θηριο μεχρι εκει πανω, με τη κοιλαρα να εξεχει πανω απο τη ζωνη του τζουντο και σου λεει εδω περα δε σε παιρνει φιλε να κανεις κωμωδια. Αλλιως ειναι η κυρια Ιφιγενεια.

Και ξερει οτι η μαμα και ο μπαμπας λιωνουνε καθε φορα που κρεμιεται απο το λαιμο μας και μας κανει φιλια. 'Μαμα θα σε αγαπαω για παντα'. 'Θελω να ειμαι μαζι σου για παντα' - δεν υπαρχει κατι αλλο που να σου ζεσταινει τη καρδια πιο πολυ, η ζωη ειναι ωραια, και ποιος σκεφτεται τη κουραση και τα τρεξιματα και ολες τις καθημερινοχαζομαρες, αυτη η αγκαλια τα σβηνει ολα με μιας σα σφουγγαρι.

Πριν κανω δυο παιδια δε μπορουσα να φανταστω πως ειναι να αγαπας δυο, αφου για το ενα και μοναδικο ειναι σα να εβγαλες τη καρδια σου και του τη χαρισες, παρτη ολα δικα σου ματια μου, εσυ εισαι η ζωη μας. Και να που εχεις πιο μεγαλη καρδια και χωραει δυο αγαπες μεσα, το ιδιο, και μια κοιτας απο εδω μια κοιτας απο εκει, σχιζοφρενικα σχεδον, και ξεχειλιζεις χαρα που αυτα τα δυο ανθρωπακια τα φτιαξατε εσεις οι δυο και ειναι τα δικα σας ανθρωπακια.
Με τους χαρακτηρες τους και τα αισθηματα τους και τις ιδεες τους. Που καθε μερα αλλαζουν.

καρδουλες
καρδουλες
καρδουλες

Και μετα απο αυτο το μελο ποστ ατελειωτης τρυφεροτητας, θα σας πω την επομενη φορα για τα μικρα-επαναλαμβανομενα-πραγματα-που σου σπανε τα νευρα, εκει που εισαι στο τσακ να αρχιζεις να Φωναζεις και λες που πουλανε υπομονη να παρω λιγη.







Tuesday, October 7, 2014

Το πρωτακι και οι εντυπωσεις της μαμας του

Λοιπον ο μικρακης με αυτα και με αυτα παει πλεον πρωτη δημοτικου. Απιστευτο κι ομως αληθινο (και οταν παει γυμνασιο τα ιδια θα λεω, γενικα καθε τι καινουριο που κανουν τα δικα σου παιδια ειναι απιστευτο κι ομως αληθινο, μη παρεξηγειτε).

Πηραμε γραφειακι - για το εφε, διοτι δεν εχουν ακομα μαθηματα για το σπιτι - και αισθανεται τρομερα υπερηφανος. Ζητημα αν εκατσε μια φορα να κανει κατι, αλλα να μη κατσει κανενας αλλος, οοοχι ειναι δικο του.

Βλεπω τι κανει σε αυτο το σχολειο - θα γραψω σε αλλο ποστ για τη παιδαγωγικη προσεγγιση που ακολουθει, pedagogie active, βιωματικη μαθηση στα ελληνικα -  και αναποφευκτα κανω συγκρισεις. με τον εαυτο μου πρωτακι. Γενικοτερες εντυπωσεις μου απο το πρωτο μηνα (λιγο χυμα)

- Ο τροπος που τα παιδια ανακαλυπτουν τις λεξεις και τα γραμματα ειναι μαγικος. Καθε φορα που συνειδητοποιει οτι εκεινη την ωρα τα γραμματα που εβαλε στη σειρα βγαζουν μια λεξη γνωστη, λαμπουν τα ματια του 'ω κοιτα τι ειπα!'

- Του φαινεται μακρινο ονειρο οτι μπορει κανεις να γραφει και να διαβαζει σελιδες ολοκληρες. Οταν του ειπα οτι εχω γραψει βιβλιο και του το εδειξα, με κοιταζε με δεος. Και μετα μου λεει, 'Πες μου τι λεει μεσα, ολες τις λεξεις.'

- Για ενα παιδι που εχει παει σταθμο, προνηπιο, νηπιο και ολα τα σκαλια μεχρι τωρα, η πρωτη δημοτικου δεν ειναι μεγαλο σκαλοπατι. Δεν ειναι αποχωρισμος. Ειναι ομως σταθμος, και το πιστευει και ο ιδιος. Και απαιτει να του το δειχνουν οι αλλοι γυρω

- Η φιλομαθεια τους ειναι τοσο γνησια και φρεσκια - ποσο ωραια θα ηταν να τη διατηρουσαμε ολοι μας σε μεγαλυτερη ηλικια. Το μεγαλο στοιχημα για ενα σχολειο ειναι να ταισει αυτη τη φιλομαθεια, να μην την υπνωτισει. Επισης, το πως απορροφουν και αναπαραγουν πληροφοριες ειναι τρομακτικο, βλεπεις το ποτεντιαλ της προπαγανδας στην οποια εχτισαν καθεστωτα και καθεστωτα.

- Ειναι τοσο πιο μεγαλος, και τοσο μικρος ακομα. Πεταει χυμα λεξεις των μεγαλων χωρις να ξερει τι πολυσημαινουν και γυαλιζει το ματι του ξεροντας οτι μαλλον ειναι απιστευτα κουλ αυτο που ειπε. Μου δινει την ενυπωση οτι καταλαβαινει και ξερει παρα πολλα πραγματα. Αρχιζει να βαριεται με διαφορα (δειγμα των μεγαλων). Τρεχει και πεφτει στην αγκαλια μου με φιλια, κλαιει σα μωρο οταν ειναι κουρασμενος. Οι αποριες του, και ακομα πιο πολυ, οι θεωριες του, ειναι ολα τα λεφτα

- Αυτο που με εντυπωσιαζει πιο πολυ ειναι οτι ξερει να ξεχωριζει το καλο απο το κακο, το δικαιο απο το αδικο, την αληθεια απο το ψεμα, και τις περισσοτερες αν οχι ολες τις φορες, ξερει τι πρεπει να κανει και τι να πει. Δε μας εχει τυχει τιποτα στραβο μεχρι τωρα, αλλα μπορω να κοιμαμαι ησυχη πιστευω. He can handle things.






τα πειρατικα



Αφου του ενος ηταν μεσα στο καστρο, του αλλου επρεπε να ειναι ανταξια, δε περιμενε τιποτα λιγοτερο. Θελω πειρατικο καραβι, αναφωνησε, και εννοουσε real size οχι για πλειμομπιλ, αλλα για την αφεντια του και τα φιλαρακια του να μπουνε μεσα να το κανουνε ρημαδιο.

Οποτε βρηκα οτι χαρτοκουτες ειχα, πηρα μπογιες και πινελα και εφτιαξα ενα καραβι με σκοπο να το στησουμε στο κηπο. Βλεποντας φωτογραφιες τωρα λεω, καλα ρε πουλακι μου τι καθεσαι και βασανιζεις τον εαυτο σου και εσυ, αφου προτεινεις τετοια πραγματα αντε τρεχα να τα κανεις μετα, αλλα μαλλον το τραβαει ο οργανισμος μου. Ολα γκραντε σχεδια κανω και μετα τρεχω και δε φτανω. Τεσπα, στο θεμα μας.

Το καραβι κατασκευαστηκε, εβαφα τα βραδια στην αποθηκη, αλλα ελα που εβρεχε τη Μεγαλη Μερα, και οι επιλογες ηταν δυο. Η ακυρο το καραβι (=κλαμα) η το καραβι μεσα στο σαλονι. Μπηκε στο σαλονι. Μερικα παιδια ηρθαν ντυμενα (πειρατες ντε, τι αλλο) και εγινε ο χαμος. Η τουρτα ηταν πειρατικη, τα πιατα και ποτηρια πειρατικα, τα σακουλια με καραμελες πειρατικα, υπερπαραγωγη. Το καραβι κρατησε μεχρι το τελος του παρτυ, και τα δυο καμαρια μου εκαναν καμπινγκ εκεινο το βραδυ και κοιμηθηκαν στο σαλονι, στρωματσαδα μεσα στο χαρτονενιο σαπιοκαραβο. Αμα χωρουσα θα ειχα κοιμηθει κι εγω εκει

Wednesday, June 4, 2014

Εφυγε

Κλωθογυριζα στο κρεβατι χτες, δε μου κολλαγε υπνος. Ουτε αυτουνου του κολλαγε υπνος, απο την ευτυχια και την αναμονη. Τη βαλιτσα τη φτιαξαμε, δε λειπει κατι το τσεκαραμε, το ξυπνητηρι το εβαλα, τα ειπαμε ολα, αντε καληνυχτα, αλλα που.
Σημερα το πρωι ο μικρακης εφυγε πασιχαρης για τριημερη εκδρομη με το σχολειο του, δηλαδη με το νηπιαγωγειο του. Ναι, τριημερη. Φτασαμε στο σχολειο, ετοιμαστηκαν, ειπαν τραγουδια, αποχαιρετιστηκαμε με πολλα χαμογελα και αγκαλιες, η μουρη κολλημενη στο τζαμι του πουλμαν και φιλακια στον αερα. Ενα λεπτο ζαρωσε λιγο το μουτρακι, μια μικρη στενοχωρια, μετα του εκανα χαμογελο και ελαμψε παλι (κρατα γερα). Και μετα εβγαλε φλας το πουλμαν και εφυγε. Ετσι απλα, εφυγε. Τα λεμε σε τρεις μερες, ουτε τη φωνη του ενδιαμεσα.

Κοιταζα την ακρη του δρομου για ενα λεπτο, εκει που κλεινει η στροφη, και μετα εφυγα τρεχοντας, δεν ηθελα ουτε λεπτο να σκεφτομαι το πουλμαν (αι σιχτιρ) που θα παει το παιδακι μου σε εκδρομη (αι σιχτιρ) γιατι το σχολειο μας αποφασισε οτι ειναι καλη ηλικια εξι χρονων μικρα που κοιμουνται αγκαλια με τα αρκουδακι να πανε τρεις μερες μακρια (αι σιχτιρ). Ετσι θα ειναι και οταν ειναι 14 και παει εκδρομη, το ξερω και με ξερω. Και θα μου πεις, στο κατω κατω τωρα δεν εχει να ανησυχεις για κατι ιδιαιτερα, τι θα κανουνε πια εξι χρονων παιδια, ειναι ολα ελεγχομενα. Να σε δω οταν θα ειναι 14, που δε θα ξερεις τι θα κανουν, τι θα πιουν, και δε θες να ξερεις σε τι κατασταση θα γυρισουν.
Ακολουθει η λιστα των γνωστων επιχειρηματων περι αυτονομησης, διασκεδασης κλπ. Μαλιστα, τα θυμαμαι ολα, τα εχω εμπεδωσει.

Στο σπιτι θα εχει πολλη ησυχια αποψε, ο μικρος θα ψαχνει τον μεγαλο. Κατι μου λεει οτι θα αργησω παλι να κοιμηθω.

Monday, May 19, 2014

Γενεθλια μεσα στο καστρο




Πριν μια εβδομαδα ο μικρακης εγινε 6 χρονων. Το οποιο  ειναι απιστευτο. Το πρωτο απιστευτο ειναι οτι αυτος που ηταν μωρακι ειναι τωρα ενα παιδι εξι χρονων που λεει εξυπναδες, ξερει και μερικες λεξεις slang και θα παει πρωτη δημοτικου το Σεπτεμβριο. Και μαζευει αυτοκολλητα World Cup. Το δευτερο απιστευτο ειναι τι σημαινει αυτο για μενα, κι εκει ειναι που με επιασε ενα μουδιασμα καθως ενα παιδι τοσο μεγαλο ισοδυναμει με εμενα που ειμαι μεγαλη και που πλησιαζω τα σαραντα σε λιγα χρονια (πλακα μου κανεις) και ωρεβουαρ το νιατο (ρε τι μας λες). Καιρος να αρχισω παλι το τρεξιμο στο δασος να στρωσει το μπουτι.

Ακολουθησε παρτυ-υπερπαραγωγη με θεματικη μεσαιωνικη καστρο-ιπποτες-μαχες (αντε και πριγκηπισσες), που το δουλευαμε δυο εβδομαδες με πυρετωδη χειρωνακτικη εργασια τις τελικες 48 ωρες. Το αποτελεσμα ηταν εξαισιο, ενα παρτυ που πολυ θα ηθελα να εκανα και για μενα σημερα και θα ντυμονουν χαλαρα και ανετα ο,τι θες απο αυτα, και θα επαιζα και εγω μεσα στο καστρο (ειπαμε, νιατο). Ακολουθει και δευτερο παρτυ -προτζεκτ οσονουπω με αλλη θεματικη για το μικρουλη που θα γινει τεσσαρων, οποτε με βλεπω να φτιαχνω στο τελος προσπεκτους και να πουλαω τις κατασκευες μας. Εχουμε και λεμε λοιπον, δυο αγορια τεσσαρων και εξι χρονων στο ανθος της αγριας παιδικης ηλικιας (= ξυλο) , υπερ-τρυφερα και ενθουσιωδη, με ολα στον υπερθετικο βαθμο.

Σημειωσεις απο το παρτυ μεσα στο καστρο
- Τα αγορια δεν ηθελαν απλα να παιξουν στο καστρο, ηθελαν να γκρεμισουν το καστρο να το πετσοκοψουν κομματακια, να σπασουν τα σπαθια στο κεφαλι ο ενας του αλλου, και να παιξουν ολοι μαζι συγχρονως μονομαχια
- Τα κοριτσια (γυναικοπαιδα) αλλο πραμα - λεει η μαμα αγοριων - καθοντουσαν ησυχα ησυχα και παιζανε με πλειμομπιλ, στηνανε παραμυθια και ιστοριες, αντε στο τσακιρ κεφι να χορευανε γυρω γυρω και να κανανε αγκαλιες και κανα δυο τσιριδες. Ζηλευω τις μαναδες τους
-  Ευτυχως τη βγαλαμε καθαρη με μια ζημια μικρη σε μια πορτα (αληθινη, του μπανιου) και κανενα τραυματια.
- Τα παιδια δε τρωνε γλυκο, κανουνε ενα ααααααααααααα αλλα κανεις δε τρωει τιποτα και σου μενει αμανατι
- Η διαρκεια προσοχης τους σε ενα παιχνιδι εξαντλειται στο δεκαλεπτο. Αν δεν εχεις προβλεψει μια λιστα με δεκα απασχολησεις για το παρτυ, την εβαψες. Σε κοιτανε δεκαπεντε μικρα κεφαλια με απορια και υφος, ΛΟΙΠΟΝ? Good luck, my friend
- Χαιρομαι που ο γιος μου εχει πολλους φιλους αλλα δεκαπεντε αγριμια ετων 6, ζωη να εχουν, μεσα στο σπιτι σε βροχερη μερα ειναι αθλος
- Η τελικη του φραση 'Μαμα δεν ηταν οπως το περιμενα, ηταν πολυ πιο ωραια απο οτι περιμενα φτανει για να περασει  ολη η χρονια, μεχρι το 7

Χρονια μας πολλα